مردمانش با مرام از هر
جهت
سیل آمد کوچه را ویرانه کرد
مردمش را با جهان بیگانه کرد
هرچه در آن کوی بود از معرفت
شست و با خود برد سیل بی صفت
از تمام کوچه تنها یک نفر
خانهاش ماند و خودش جست از خطر
رسم و راه نیک هر جا بود و هست
از نهاد مردم آن کوچه است
چون که در اندیشهام اینگونه ای
حتم دارم بچه آن کوچه ای
اونی که ناشکری می کنه،مردودمیشه
اونی که ناله می کنه،تجدیدی میشه
اونی که صبر می کنه قبول میشه
اونی که شُکر می کنه ، شاگرد ممتاز میشه
خدایا مارا جزو شاگرد ممتازهایت قبول کن
تاریخ "تبلورت " مهم است ...!
اهل کجا بودنت مهم نیست،
" اهل و بجا " بودنت مهم است ...!
منطقهی زندگیت مهم نیست،
" منطق زندگیت " مهم است ...!
و گذشتهی زندگیت مهم نیست، امروزت مهم است که
از چه گذشته ای و چه چیزی برای فرداهایت میسازی ...
بعضیها از خزیدن به " گام برداشتن " رسیدهاند، برنامه ریزی و مشخص قدم به قدم پیش رفتند.
بعضیها از گام زدن به "دویدن" رسیدهاند و بعضیها از دویدن به "پرواز"
مراقب باش با کسی که میخزد حرفهایی را نزنی که موقع "پرواز" فهمیده ای؛
اصل نگهداری در نبوغ زندگی یعنی که حرفهایت را فقط به کسانی بزنی که در رده خودت هستند.
برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر مزارش آب پاشیدن چه سود؟
گر نرفتی خانه اش تا زنده بود
خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟
گر نپرسی حال من تا زنده ام
گریه و زاری و نالیدن چه سود؟
زنده را در زندگی قدرش بدان
ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟
گر نکردی یاد من تا زنده ام
سنگ مرمر روی قبرم وانهادن ها چه سود؟
شیخ بهایی
خــداوندا...!